Acceptatie is geen passiviteit

Na de vorige oefening denk je misschien: "Dus ik moet gewoon alles maar accepteren? Ik moet gewoon oké zijn met pijn?" Nee. Dat is niet wat acceptatie betekent.

Acceptatie in mindfulness is niet goedkeuring. Het is niet "het is oké dat dit gebeurt." Het is niet passief ondergaan. Het is iets veel eenvoudigers en veel moeilijkers: het is zien wat er is, voordat je probeert het te veranderen.

Het regent op de dag van je picknick. Je kunt boos worden op het weer, maar het weer verandert niet door je boosheid. Je kunt doen alsof het niet regent, maar je wordt nat. Of je kunt zeggen: "Het regent." Punt. En dan beslissen wat je doet: een paraplu pakken, naar binnen gaan, of dansen in de regen. Acceptatie is de eerste stap. Actie kan daarna komen.

Bij emotionele pijn werkt het hetzelfde. Je partner heeft iets gezegd dat je raakte. De pijn is er. Je kunt ertegen vechten ("hij had dat niet mogen zeggen"), je kunt het ontkennen ("het raakt me niet"), of je kunt zeggen: "Dit doet pijn." En dan kijken wat er nodig is.

De volgende oefening maakt het verschil tussen de eerste en de tweede pijl tastbaar.